reflecteren na borstkanker

Reflecteren en dromen

Door een aantal ingrijpende ervaringen heb ik ondervonden dat zelfreflectie van groot belang is. Door een zware burnout ben ik met mijn neus op de feiten gedrukt: ik zorgde niet goed voor mezelf (sterker nog, ik cijferde mezelf helemaal weg) waardoor ik niet tot rust kwam, niet de tijd had genomen om het verlies van mijn vader te verwerken, niet luisterde naar mijn lichaam en ga zo maar door.

Toen ik de diagnose borstkanker kreeg belandde ik in de mallemolen. Wederom niet de tijd genomen om aan mezelf te denken. Alleen maar gaan voor de ene na de andere behandeling en ervoor zorgen dat ik nog wel aan het werk kon blijven voor mijn eigen bedrijf. Pas na dit proces ben ik, beetje bij beetje, gaan reflecteren. Hoe te accepteren dat mij dit gebeurd was, hoe nu mijn lichaam weer te vertrouwen, wat had ik anders kunnen doen tijdens het proces, waarom voel ik me schuldig, hoe nu verder?

Sinds deze ervaringen reflecteer ik nu elk jaar, tijdens de vakantie. Ik stel mezelf dan de volgende vragen:

  • ben ik nog gelukkig met hoe ik leef?
  • ben ik nog op de juiste plek?
  • krijg ik nog wel energie van mijn werk?
  • haal ik nog voldoening uit mijn werk?
  • zorg ik nog goed voor mezelf?
  • neem ik nog voldoende de tijd voor mezelf?
  • heb ik nog de juiste mensen om me heen?
  • zijn mijn dromen nog wel juist?
  • doe ik er nog alles aan om mijn dromen waar te maken?
  • kan ik nog genieten van de kleine dingen of zie ik die niet meer, omdat ik te gestrest ben?
  • leef ik nog mijn eigen leven of laat ik dat te veel bepalen door anderen of situaties?

Ik ben vast niet de enige die dit tijdens de vakantie doet en ik ben er ook van overtuigd dat velen het doen, maar er niet bewust van zijn. Tijdens de vakantie kom ik echt tot rust, door een andere omgeving, doordat we leven zonder aan tijd gebonden te zijn en doordat ik geen stress ervaar. Juist dan kom ik weer tot mezelf en kan ik ook echt vanuit mijn gevoel nagaan of ik nog op het juiste pad ben.

Ook heb ik dan weer de tijd om te dromen. Gewoon als ik voor de caravan zit, al dagdromend genietend van het uitzicht. Of als ik door het bos aan het wandelen ben. Ik heb dan alle ruimte in mijn hoofd om mijn dromen weer naar voren te laten komen en te beseffen hoe belangrijk die voor me zijn. En dus ook te beseffen dat ik er te weinig bij stilsta als ik weer opgeslokt wordt door het alledaagse leven.

Vorig jaar heb ik dan ook de intentie gezet om niet meer vergeten te dromen en ook te genieten van de weg er naartoe. Ik blijf reflecteren, niet meer 1x in het jaar, maar elke week. Elke week stel ik mijzelf bovenstaande vragen.

Wat mij dit gebracht heeft tot nu toe?

  • ik heb mijn droombaan gevonden,
  • mijn dromen zijn duidelijk en staan ook op papier, zodat ik er dagelijks aan herinnert word,
  • ik zorg nu veel beter voor mezelf waardoor ik minder stress ervaar,
  • ik heb meer energie, doordat ik dat doe waar ik gelukkig van word,
  • ik kan weer genieten van de kleine dingen. Elke avond kan ik gemakkelijk 5 dingen opnoemen waar ik dankbaar voor ben,
  • ik ben weer liever geworden voor mijn man en kinderen en dat is goud waard!

Hoe vaak doe jij aan zelfreflectie? En is dit voldoende of doe je het eigenlijk te weinig?

Start vandaag nog met een aantal vragen:

  • ben je nog gelukkig met je werk?
  • haal ik nog energie uit mijn werk of ben ik gesloopt als ik thuis ben?
  • geniet ik nog van de kleine dingen?
  • gebruik ik welke mijn (juiste) talenten voor mijn werk?

Ik ben benieuwd wat jouw antwoorden hierop zijn. Wat ga je doen als je op de meeste vragen “nee” geantwoord hebt? Ga ook anders ook eens na wat jouw blokkades zijn, die maken dat je er geen verandering in brengt? Meer hierover kun je lezen in het blog: “Wat als?”.

Wil je hierover praten? Boek dan een gratis Werkgeluk-sessie, waarin we jouw situatie bespreken en je van mij 3 persoonlijke en concrete tips krijgt waar je mee aan de slag kunt.