Ik ben altijd al een controle freak geweest. Als ik het niet onder controle had en het ook nog eens mis ging, raakte ik gestrest en gefrustreerd. En ook voelde ik me dan schuldig en was ik teleurgesteld, vooral in mezelf.
 
En dat was ook echt op allerlei gebieden. Als het slecht weer was tijdens een buitenevenement, dan voelde ik me schuldig. 🙄 Toen ik borstkanker had voelde ik me ook schuldig en tot kortgeleden vond ik dat ik mijn man en kids ook daarmee teleurgesteld had. 🤔
 
Natuurlijk weet ik dat het allemaal niet mijn schuld was, maar ik had het niet onder controle en dat voelde als falen.
 
Bizar dat je ego zo bepalend is en denkt dat het je op zo’n manier veilig houdt. Dat je zulke beperkende gedachten kunt hebben, waarin je volledig gelooft.
 
Afgelopen tijd heb ik van meerdere gehoord dat ik los moet gaan laten en tips gekregen hoe ik dat kan doen. Je kunt nu eenmaal niet alles onder controle hebben. Dus waarom zou je dat dan ook willen. Het geeft je alleen maar stress en dus negatieve energie.
 
Dus vandaag weer een stap gemaakt. We zijn naar het strand gegaan om te schreeuwen. In eerste instantie liep ik tegen weerstand aan. Ik durfde het gewoon niet. Maar toch heb ik het gedaan. Misschien nog niet helemaal vanuit mijn tenen, maar het begin is er.
 
Hoe ik me nu voel? Trots dat ik weer een blokkade doorbroken heb! En vol met positieve energie ✨
 
Nieuwgierig, wat doe jij om los te laten?